Dynamiczny tryb życia społeczeństwa wpływa na zwiększenie częstotliwości występowania chorób metabolicznych oraz zaburzeń glikemii. Współczesny styl życia charakteryzuje się szybkim tempem, nadmiarem bodźców, wysokim poziomem stresu oraz niskim poziomem aktywności fizycznej, co sprzyja coraz częstszemu występowania chorób o zróżnicowanej etiologii [1]. W Polsce wzrost częstotliwości zachorowań na cukrzycę w populacji osób dorosłych (20–79 lat) wzrósł z 1,6 mln w 2000 r. do 3,3 mln w 2024 r. [2]. Praca siedząca, częsta jazda samochodem, nieregularne, niepełnowartościowe posiłki i dieta obfitująca w wysokoprzetworzone produkty, wpływają negatywnie na tempo przemiany materii i obniżają wrażliwość komórek na insulinę [1, 3, 4]. Zaburzenia glikemii są to wykraczające poza normę wahania poziomu glukozy we krwi. Obejmują one zarówno hipoglikemię (obniżony poziom cukru we krwi), jak i hiperglikemię (podwyższony poziom cukru we krwi) [3]. Zaburzona sekrecja insuliny i przez to regulacji poziomu glukozy we krwi może prowadzić do poważnych chorób, takich jak insulinooporność, stan przedcukrzycowy czy cukrzyca typu 2 [1]. W ostatnich latach coraz większą uwagę badaczy i dietetyków przyciągają niekonwencjonalne modele żywieniowe, które mogą wspierać regulację poziomu glukozy i sprawność przemian metabolicznych. Wśród nich rośnie zainteresowanie postem przerywanym (intermittent fasting – IF), a także dietami o potencjale przeciwzapalnym (np. DASH, MIND, śródziemnomorska) oraz dietą low carb czy ketogeniczną.  Dowody wskazują, że korzyści IF dla kontroli glikemii wynikają w dużej mierze z ograniczenia podaży energetycznej i utraty masy ciała. Są jednak także dane sugerujące dodatkowe mechanizmy metaboliczne (np. poprawa rytmów okołodobowych, korzystny wpływ wczesnego TRE na glikemię poposiłkową). Efekt zależy od modelu IF, kompozycji diety i stopnia redukcji masy ciała. Post przerywany obejmuje kilka modeli żywieniowych, polegających na stosowaniu naprzemiennie okresów postów lub restrykcji kalorycznych z naprzemiennym stosowaniem okresów jedzenia bez ograniczeń [5, 6]. Wyróżnia się 3 podstawowe modele postu przerywanego: TRE (time – restricted – eating) – stosowana zwykle w 3 wariantach: 16/8, 18/6, 20/4, co w pierwszym przypadku zakłada 16 godz. postu oraz 8 godz. okna żywieniowego, czyli czasu, kiedy można spożywać pokarmy;  ADF (alternate – day – fasting) – polega na stosowaniu postu co drugi dzień (500–1000 kcal), naprzemiennie z dniami jedzenia (ad libitum);  metoda 5:2 – schemat ten zakłada 5 dni jedzenia (bez restrykcji kalorycznych) oraz 2 dni postu, z ograniczeniem kalorii do 500–600 kcal/d [5].  Podczas postu przerywanego (IF) nie można podjadać ani przyjmować płynów zawierających kalorie. Większość protokołów IF dopuszcza napoje bezkaloryczne, takie jak woda, herbata czy kawa bez dodatków. Najważniejszym założeniem postu przerywanego jest pilnowanie czasu, w którym można przyjmować posiłki. Nie ma odgórnych wytycznych dotyczących komponowania posiłków ani doboru czy eliminacji konkretnych grup produktów. Intermittent fasting koncentruje się głównie na wartości energetycznej diety, zalecane jest jednak, aby komponować swój jadłospis bazując na modelach żywieniowych, których potencjał przeciwzapalny został udowodniony naukowo. Najbardziej zalecanym modelem żywienia jest dieta śródziemnomorska [6]. Post przerywany może być ryzykowny dla osób z cukrzycą typu 1, stosujących insulinę oraz osób przyjmujących sulfonylomoczniki lub inne leki obniżające poziom glukozy. W tej grupie pacjentów istnieje ryzyko hipoglikemii. W grupie ryzyka są również kobiety w ciąży, osoby cierpiące na zaburzenia odżywiania, dzieci i osoby starsze. Post przerywany w tych przypadkach może wiązać się z ryzykiem powikłań zdrowotnych, takich jak niestabilność metaboliczna lub zaburzenia odżywiania.  Ponadto post przerywany może prowadzić do niepożądanych efektów, takich jak: zaburzenia snu, zwiększone uczucie głodu, zmiany nastroju, niekorzystne zmiany w profilach lipidowych, ryzyko rozwoju kamieni nerkowych. Z tego powodu osoby w grupach ryzyka planujące zastosowanie postu przerywanego powinny to robić pod ścisłym nadzorem medycznym, aby zapewnić bezpieczeństwo i odpowiednie dostosowanie diety oraz leczenia [7]. Zalecenia ogólne dotyczące diety regulującej poziom glikemii Główne towarzystwa naukowe opracowujące zalecenia żywieniowe dla osób z zaburzeniami glikemii to m.in.: Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), Amerykańskie Towarzystwo Diabetologiczne (ADA), Polskie Towarzystwo Diabetologiczne (PTD). Kluczowe zasady diety regulującej poziom glukozy obejmują [7, 8]: indywidualnie wyliczoną wartość energetyczną diety, rozkład wartości energetycznej na poszczególne posiłki w ciągu dnia, dbanie o regularne spożywanie posiłków (lub – w niektórych modelach – planowane przerwy między nimi, jak w przypadku IF), kontrolę wielkości porcji w posiłku, kontrolę wielkości porcji spożywanych węglowodanów, podaż węglowodanów na poziomie ok. 45% wartości energetycznej diety, oparta na produktach o niskim indeksie glikemicznym (IG < 55) – wytyczne ADA podkreślają jednak konieczność indywidualizacji tego zakresu, ponieważ u części pacjentów z cukrzycą może być zasadna niższa podaż węglowodanów, prowadząca do lepszej kontroli glikemii, ograniczenie cukrów prostych i produktów wysokoprzetworzonych, spożywanie substancji słodzących (słodziki) z umiarem, w dawkach nieprzekraczających zaleceń producenta (acceptable daily intake – ADI), podaż błonnika na poziomie min. 25–30 g dziennie (szczególnie w postaci frakcji rozpuszczalnej), podaż tłuszczu na poziomie 25–40% wartości energetycznej diety, zwracając uwagę bardziej na jakość tłuszczu niż jego ilość ogółem; podaż tłuszczów nasyconych oraz trans powinna zostać ograniczona do minimum, podaż białka ustalana indywidualnie i wynosząca ok. 1–1,5 g/kg masy ciała. W populacji dorosłych bez chorób nerek często stosuje się wartości 0,8–1,5 g/kg/d, przy czym ilości bliższe górnej granicy mogą być zasadne u osób wykazujących zwiększoną aktywność fizyczną lub z towarzyszącą utratą masy mięśniowej. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek konieczne jest jednak stosowanie specjalistycznych zaleceń nefrologicznych, obejmujących zwykle niższą podaż białka (najczęściej 0,6–0,8 g/kg/d), dostosowaną do stadium choroby oraz stanu metabolicznego. Rola aktywności fizycznej w regulacji glikemii Regularny wysiłek fizyczny jest jednym z najważniejszych czynników wspomagających utrzymanie prawidłowego poziomu glukozy we krwi. Zarówno trening aerobowy, oporowy, jak i mieszany zwiększają wrażliwość tkanek na insulinę, poprawiają transport glukozy do komórek oraz wspierają kontrolę masy ciała [9].  Za wystąpienie insulinooporności odpowiadają komórki mięśni szkieletowych, tkanki tłuszczowej oraz wątroby. Niewłaściwa reakcja na insulinę to m.in upośledzenie pobierania i utylizacji glukozy przez mięśnie szkieletowe. Niska masa mięśniowa zwiększa ryzyko rozwoju insulinooporności bez względu na masę ciała, dlatego regularna aktywność fizyczna jest tak istotna w zmniejszeniu ryzyka wystąpienia insulinooporności i cukrzycy typu 2 [10]. Komórki mięśniowe są jednymi z najważniejszych komórek docelowych insuliny, co oznacza, że regularny wysiłek fizyczny poprawia ich insulinowrażliwość. Efekt wzrostu wrażliwości na aktywację transportu glukozy przez insulinę, może utrzymywać się do 48–72 godzin [10, 11].  Według zaleceń ekspertów trening wywierający długotrwały korzystny wpływ na regulację glikemii w insulinooporności musi spełniać poniższe warunki: przynajmniej 150 min umiarkowanej aktywności tygodniowo (lub 75 min intensywnej aktywności), trening siłowy powinien odbywać się 2 razy w tygodniu, wraz z wydłużeniem stażu treningowego oraz wzrostem wrażliwości na insulinę należy modyfikować obciążenie treningowe, planowi treningowemu powinna towarzyszyć odpowiednio dobrana strategia dietetyczna oraz suplementacja,  przed, w trakcie i po sesji, należy zadbać o właściwe nawodnienie, przed treningiem należy wykonać rozgrzewkę, aktywującą szczególnie trenowane partie mięśniowe, a po ćwiczeniach sesję rozciągającą i wyciszającą,  należy wprowadzić modyfikacje ćwiczeń w przypadku określonych schorzeń układu ruchu, np. bólu kolan lub kręgosłupa. Podejmowanie regularnej aktywności fizycznej wywiera szereg korzyści w terapii zaburzeń glikemii. Według badania Bohn et. al. [12] chorzy cierpiący na cukrzycę typu 1, podejmujący regularną aktywność fizyczną, odnotowują niższe wartość hemoglobiny glikowanej (HbA1c), bardziej optymalne wartości BMI oraz rzadsze powikłania cukrzycy, takie jak: retinopatia czy mikroalbuminemia [12]. Z kolei w badaniu Alarcón-Gómez et. al. [13], przeprowadzonym z udziałem osób cierpiących na cukrzycę typu 1, które nie uprawiały wcześniej żadnej aktywności fizycznej, uczestników poddano 6-tygodniowemu programowi treningowemu HIIT. Po okresie treningowym zaobserwowano następujące korzyści: ogólne lepsze samopoczucie, większa chęć trzymania się planu treningowego oraz wyższa wartość wskaźnika oceny wpływu stanu zdrowia na jakość życia (health-related quality of life – HRQoL) [13].  Tabela 1. Efekty po 3 miesiącach interwencji Wskaźnik Wynik początkowy Wynik po 3 miesiącach Cholesterol całkowity 220 mg/dl 195 mg/dl LDL (lipoproteiny niskiej gęstości) 135 mg/dl 110 mg/dl HDL (lipoproteiny wysokiej gęstości) 55 mg/dl 60 mg/dl Glukoza na czczo 92 mg/dl 90 mg/dl Insulina 15 μIU/ml 10 μIU/ml HOMA-IR (wskaźnik insulinowrażliwości) 3,4 2,1 Wpływ przerwy między posiłkami na glikemię Coraz więcej badań naukowych wskazuje, że długość przerw między posiłkami oraz rozmieszczenie energii w ciągu doby mogą wpływać na poziom glukozy, insuliny oraz rytmy metaboliczne. Modele żywieniowe oparte na dłuższych oknach postu, takie jak intermittent fasting (IF), mogą wspierać regulację gospodarki glukozowej, modulować markery stanu zapalnego i korzystnie wpływać na profil lipidowy [14]. Post przerywany wpływa na oś głodu–sytości, m.in. modulując dobowy rytm greliny i leptyny. W okresach postu stężenie greliny fizjologicznie wzrasta, natomiast regularne stosowanie IF może z czasem prowadzić do obniżenia subiektywnego odczuwania głodu oraz poprawy wrażliwości tkanek na insulinę. U osób z cukrzycą typu 2 obserwuje się również obniżenie poziomu hemoglobiny glikowanej (HbA1c) [14]. Badania potwierdzają pozytywne aspekty stosowania postu przerywanego u osób z zaburzeniami glikemii. W 2-tygodniowym badaniu pilotażowym, przeprowadzonym z udziałem chorych na cukrzycę typu 2, wykazano, że nocny post trwający ok. 17 godzin znacząco obniżył stężenie glukozy na czczo oraz zmniejszył hiperglikemię poposiłkową. Autorzy raportowali również dobrą tolerancję interwencji i brak istotnych działań niepożądanych. Ze względu na pilotażowy charakter pracy, niewielką liczebność próby oraz krótki czas trwania badania, wyniki te należy interpretować z ostrożnością i nie ekstrapolować bezpośrednio na długoterminową praktykę kliniczną. Mimo tych ograniczeń obserwacje wskazują jednak na potencjał interwencji opartych na poście przerywanym [15]. Przypadek kliniczny – poprawa insulinowrażliwości tkanek Pani Magda, 35-letnia sekretarka z dużego miasta, zgłosiła się do lekarza pierwszego kontaktu z powodu przewlekłego zmęczenia, senności po posiłkach oraz narastających trudności z koncentracją. Pacjentka prowadzi siedzący tryb życia, a ze względu na intensywny charakter pracy spożywa posiłki nieregularnie, często w pośpiechu i w długich odstępach czasowych. Codzienny jadłospis opiera głównie na produktach wysokoprzetworzonych i słodkich przekąskach. Głównym napojem w ciągu dnia jest kawa z mlekiem oraz napoje pobudzające. W wywiadzie nie odnotowano przyjmowania leków, suplementów ani alergii pokarmowych. W badaniu przedmiotowym stwierdzono nadwagę (masa ciała 78 kg, wzrost 165 cm, BMI 28,7 kg/m²) oraz obecność zmian skórnych typu acanthosis nigricans w okolicy karku i pach, sugerujących insulinooporność. U pacjentki wykonano również pomiary antropometryczne u dietetyka – obwód talii wynosił 88 cm, a bioder 110 cm. Objawy kliniczne, w połączeniu z uczuciem senności po posiłkach i zwiększonym odkładaniem tkanki tłuszczowej w okolicy brzusznej, wskazywały na zaburzenia gospodarki insulinowej. W badaniach laboratoryjnych odnotowano nieznaczne odchylenia w profilu lipidowym (cholesterol całkowity 220 mg/dl, LDL 135 mg/dl, HDL 55 mg/dl). Glukoza na czczo wynosiła 92 mg/dl, insulina 15 µIU/ml, natomiast wskaźnik HOMA-IR wynosił 3,4, potwierdzając insulinooporność. Interwencja terapeutyczna W ramach interwencji zalecono modyfikację stylu życia, obejmującą zmianę sposobu odżywiania oraz wprowadzenie regularnej aktywności fizycznej. Zastosowano model żywienia oparty na poście przerywanym w schemacie 16/8. W trakcie okresu postu dozwolone było spożywanie wyłącznie napojów niedostarczających kalorii, takich jak woda, czarna kawa i herbata bez dodatków. Plan żywieniowy został opracowany w oparciu na produktach o niskim indeksie i ładunku glikemicznym. W diecie skupiono się na odpowiedniej podaży białka w każdym posiłku, aby zwiększyć uczucie sytości oraz chronić masę mięśniową w procesie redukcji masy ciała. Dodatkowo zalecono spożycie min. 25 g błonnika dziennie, pochodzącego głównie z warzyw, pełnoziarnistych produktów zbożowych, nasion roślin strączkowych i orzechów. Ograniczono spożycie cukrów prostych, tłuszczów trans i żywności wysokoprzetworzonej. Aktywność fizyczna obejmowała połączenie dwóch form – treningu oporowego (2 razy w tygodniu) oraz aerobowego – spacery (1 raz w tygodniu), mających na celu poprawę insulinowrażliwości komórek. Intensywność wysiłku była dostosowywana do możliwości pacjentki, z zachowaniem częstotliwości i intensywności wysiłku do poziomu odpowiadającego rekomendacjom ≥ 150 min wysiłku umiarkowanego tygodniowo lub 75 min intensywnej aktywności.  W celu wsparcia interwencji wdrożono suplementację kwasami tłuszczowymi omega-3, wykazującymi działanie przeciwzapalne i korzystny wpływ na profil lipidowy, berberyną, wspierającą metabolizm glukozy i zwiększającą insulinowrażliwość oraz witaminą D, której prawidłowy poziom jest kluczowy dla homeostazy metabolicznej [16–18]. Rezultaty Po trzech miesiącach stosowania zaleceń zaobserwowano wyraźną poprawę zarówno w wynikach biochemicznych, jak i samopoczucia pacjentki. Zmniejszyło się uczucie senności po posiłkach, poprawiła się koncentracja i samopoczucie. Masa ciała spadła o 6 kg, a obwód talii mierzony przez dietetyka wyniósł 81 cm, co oznacza redukcję o 7 cm. Natomiast obwód bioder zmniejszył się o 10 cm i wynosi 100 cm. W kontrolnych badaniach laboratoryjnych stężenie cholesterolu całkowitego obniżyło się do 195 mg/dl, LDL do 110 mg/dl, a HOMA-IR spadł do 2,1, wskazując na poprawę insulinowrażliwości tkanek. Podsumowanie Zastosowanie postu przerywanego w modelu 16/8 w połączeniu z dietą o wysokiej zawartości białka i błonnika, treningiem oporowym oraz suplementacją wspierającą metabolizm glukozy może stanowić skuteczną strategię poprawy insulinowrażliwości u osób z nadwagą i insulinoopornością. Bibliografia Muche Ewunie T., Sisay D., Kabthymer R.H. Diabetes mellitus and its association with central obesity and overweight/obesity among adults in Ethiopia. A systematic review and meta-analysis. PLoS One. 2022; 17(6): e0269877.  Rutkowski M. et al. Prevalence of diabetes and impaired fasting glucose in Poland in 2005-2014: results of the WOBASZ surveys. Diabet Med. 2020; 37(9): 1528–1535. Hwang C.K., Han P.V., Zabetian A. et al. Rural diabetes prevalence quintuples over twenty-five years in low- and middle-income countries: a systematic review and meta-analysis. Diabetes Res Clin Pract. 2012; 96(3): 271–285.  Unwin N., Alberti K.G. Chronic non-communicable diseases. Ann Trop Med Parasitol. 2006; 100(5–6): 455–464.  Varady K.A., Cienfuegos S., Ezpeleta M., Gabel K. Clinical application of intermittent fasting for weight loss: progress and future directions. Nat Rev Endocrinol. 2022; 18(5): 309–321.  Adjibade M., Andreeva V.A., Lemogne C. et al. The Inflammatory Potential of the Diet Is Associated with Depressive Symptoms in Different Subgroups of the General Population. J Nutr. 2017; 147(5): 879–887.  American Diabetes Association. Facilitating Positive Health Behaviors and Well-Being to Improve Health Outcomes: Standards of Care in Diabetes – 2024. Diabetes Care. 2024; 47(1): 85–102. Araszkiewicz A., Borys S., Broncel M. i wsp. Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u osób z cukrzycą – 2025. Current Topics in Diabetes. 2025; 5(1). Frączek B., Krzywański J., Krysztofiak H. Dietetyka sportowa. PZWL: 736–739.  Dubé J.J., Amati F., Toledo F.G. et al. Effects of weight loss and exercise on insulin resistance, and intramyocellular triacylglycerol, diacylglycerol and ceramide. Diabetologia. 2011; 54(5): 1147–1156. Parada Flores B., Luna-Villouta P., Martínez Salazar C. et al. Physical Exercise Methods and Their Effects on Glycemic Control and Body Composition in Adults with Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM): A Systematic Review. European Journal of Investigation in Health, Psychology and Education. 2023; 13(11): 2529–2545. Bohn B., Herbst A., Pfeifer M. et al. Impact of Physical Activity on Glycemic Control and Prevalence of Cardiovascular Risk Factors in Adults With Type 1 Diabetes: A Cross-sectional Multicenter Study of 18,028 Patients. Diabetes Care. 2015; 38(8): 1536–1543.  Alarcón-Gómez J., Chulvi-Medrano I., Martin-Rivera F. et al. Effect of High-Intensity Interval Training on Quality of Life, Sleep Quality, Exercise Motivation and Enjoyment in Sedentary People with Type 1 Diabetes Mellitus. International Journal of Environmental Research and Public Health. 2021; 18(23): 12612. Patterson R.E., Sears D.D. Metabolic Effects of Intermittent Fasting. Annu Rev Nutr. 2017; 37: 371–393.  Arnason T., Bowen M., Mansell K. Effects of intermittent fasting on health markers in those with type 2 diabetes: A pilot study. World J Diabetes. 2017; 8(4): 154–164. Natto Z.S. et al. Omega-3 Fatty Acids Effects on Inflammatory Biomarkers: A Systematic Review and Meta-analysis. Scientific Reports. 2019; 9(1): 18867. Guo J. et al. The effect of berberine on metabolic profiles in type 2 diabetes: a systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials. Oxid Med Cell Longev. 2021: 2074610. Pittas A.G. et al. Vitamin D supplementation and prevention of type 2 diabetes. N Engl J Med. 2019; D2d Trial.

Zespół jelita nadwrażliwego (IBS) pozostaje jednym z najczęściej diagnozowanych zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego, a interwencje żywieniowe – w tym dieta low-FODMAP – są kluczowym elementem postępowania niefarmakologicznego. Współczesne wytyczne towarzystw gastroenterologicznych uznają dietę low-FODMAP za jedną z najbardziej efektywnych metod łagodzenia globalnych objawów IBS, podkreślając jednocześnie konieczność prowadzenia jej pod nadzorem wykwalifikowanego dietetyka oraz obowiązkową fazę reintrodukcji. Rosnąca wiedza o roli mikrobioty jelitowej w patogenezie IBS i potencjalnych konsekwencjach długotrwałej restrykcji FODMAP skłoniła ekspertów do rozwijania koncepcji low-FODMAP 2.0 – podejścia opartego na personalizacji, optymalizacji jakości diety oraz ochronie różnorodności mikrobiomu.

Zespół jelita nadwrażliwego należy do przewlekłych chorób przewodu pokarmowego (dotyczy zarówno jelita cienkiego, jak i grubego). Klasyfikuje się ją jako zaburzenie interakcji jelitowo‑mózgowych (mózgowo-trzewnych). Główne objawy to bóle brzucha i zaburzenia rytmu wypróżnień (zaparcia, biegunka, wzdęcia, postaci mieszane). Diagnostyka różnicowa bywa długa i żmudna, przy czym zaleca się ograniczenie jej do niezbędnego minimum. Terapia IBS obejmuje zarówna farmakoterapię (leki rozkurczowe, przeciwwzdęciowe, przeciwbólowe, psychotropowe – przeciwdepresyjne), leczenie behawioralne, aktywność fizyczną i probiotykoterapię. U niektórych pacjentów zapalenia w obrębie górnego odcinka przewodu pokarmowego mogą wywołać zaostrzenie IBS.

Kiedy w Neapolu mówimy o prawdziwej pizzy, mówimy o cieple – równym, stabilnym, otulającym ciasto niczym słońce południowych Włoch. Domowy piekarnik rzadko daje takie warunki, ale kamień do pizzy potrafi zdziałać cuda. To właśnie on zamienia zwykłą kuchnię w małą, domową pizzernię. Jeśli chcesz, aby Twoja pizza miała chrupiące brzegi, miękki środek i ten charakterystyczny aromat pieczonego ciasta – pozwól, że opowiem Ci, jak robić to tak, jak robią to najlepsi pizzaiolo.

Poświąteczny stół może smakować wybornie i jednocześnie nie musi obciążać organizmu  – wystarczy kilka prostych zasad i świadome nawyki. Ten poradnik pokaże, jak zadbać o trawienie, higienę jamy ustnej i samopoczucie bliskich po obfitym posiłku, bez rezygnacji ze smaku i rodzinnej atmosfery.

Czy otyłość to tylko kwestia nadmiaru kalorii i braku ruchu? Coraz więcej badań pokazuje, że przyczyny nadmiernej masy ciała sięgają znacznie głębiej – aż do naszych jelit, stylu życia i jakości diety. Podczas webinaru przyjrzymy się otyłości z nowej perspektywy: mikrobioty jelitowej, fermentowanych produktów mlecznych, węglowodanów i codziennych nawyków, które wpływają na metabolizm. Porozmawiamy o tym, dlaczego klasyczne podejście „jedz mniej, ruszaj się więcej” nie zawsze działa, jak wspierać mikrobiotę, by poprawić równowagę metaboliczną, oraz jak komponować „talerz wspierający metabolizm”, który pomaga utrzymać zdrową masę ciała bez restrykcji i poczucia winy. Na koniec odpowiemy też na ważne pytanie: „Głodówka czy balans?” – i pokażemy, dlaczego to właśnie równowaga, a nie skrajność, jest kluczem do trwałych efektów. PROGRAM Klaudia Mikołajczyk Otyłość – więcej niż nadmiar kalorii Dlaczego klasyczne podejście „jedz mniej, ruszaj się więcej” nie zawsze działa? Mikrobiota, sen, stres i stan zapalny jako ukryte czynniki wpływające na masę ciała. Otyłość jako zaburzenie równowagi metabolicznej – co naprawdę wymyka się spod kontroli?   Mikrobiota jelitowa a regulacja masy ciała Jak bakterie jelitowe regulują apetyt, wchłanianie składników odżywczych i gospodarkę energetyczną? Co sprzyja równowadze mikrobioty, a co ją zaburza? Fermentowane produkty mleczne w profilaktyce otyłości – jakie mają znaczenie i jak je włączać na co dzień?   Jakość węglowodanów w diecie Czy błonnik, indeks i ładunek glikemiczny mogą realnie wpływać na kontrolę masy ciała? Jak jakość węglowodanów kształtuje mikrobiotę jelitową i poziom sytości po posiłku? Produkty bezglutenowe w praktyce – kiedy mają sens?   Od teorii do talerza wspierającego metabolizm Głodówka czy balans? – jak znaleźć złoty środek między deficytem a dobrostanem? Zasada 3F – jak komponować posiłki, które wspierają mikrobiotę, stabilizują poziom glukozy i pomagają w kontroli masy ciała? Praktyczne inspiracje na dzień zbilansowany pod kątem metabolizmu i równowagi jelitowej.   gość webinaru – Michał Toczyłowski W czym tkwi współczesny problem z otyłością? Zależność między mikrobiomem a otyłością – przegląd badań. Otyłość to przyczyna, czy skutek zaburzeń mikrobiomu? Jak sobie radzić z otyłością – praktyczne wskazówki.   Prelegent – mgr Klaudia Mikołajczyk Dietetyk kliniczny, psychodietetyk i psycholog specjalizujący się w całościowym podejściu do zdrowia i samopoczucia. Prowadzi centrum gabinetów specjalistycznych „Przestrzeń Balansu”, skupiając się na równowadze pomiędzy aspektami fizycznymi, psychicznymi i emocjonalnymi w dążeniu do zdrowia; w codziennej pracy z pacjentami łączy wiedzę dietetyczną i psychologiczną, pomagając im w osiąganiu zamierzonych celów. Redaktor prowadząca czasopismo „Food Forum & Naturoterapia”. Gość – Michał Toczyłowski Założyciel marki Narum zaangażowanej w działania badawczo-rozwojowe Narine Academy. Został naturopatą po tym, jak za pomocą naturalnych metod pomógł swojemu synowi. Do zdrowia podchodzi holistycznie, odnajdując jego źródło w naturze. Pasjonuje się ziołolecznictwem oraz żywieniem ekologicznym ze szczególnym uwzględnieniem mikrobiomu jelit i jego wpływu na funkcjonowanie organizmu. Weź udział w webinarium, szczególnie jeżeli: Chcesz zrozumieć, dlaczego deficyt kaloryczny nie zawsze działa. Interesuje Cię nowoczesne spojrzenie na otyłość – chcesz wiedzieć, dlaczego to coś więcej niż bilans kalorii. Chcesz pogłębić wiedzę o mikrobiocie jelitowej i jej wpływie na metabolizm. Chcesz zrozumieć, dlaczego nie zawsze działa zasada „jedz mniej, ruszaj się więcej” i co naprawdę utrudnia utratę masy ciała. Chcesz nauczyć się, jak dobierać węglowodany o wysokiej jakości i jak błonnik czy indeks glikemiczny przekładają się na kontrolę masy ciała. Szukasz praktycznych wskazówek – jak komponować posiłki wspierające metabolizm, mikrobiotę i dobrostan psychiczny. Chcesz poznać aktualne badania dotyczące roli mikrobiomu w rozwoju otyłości i nowych strategii terapeutycznych. Zależy Ci na holistycznym podejściu do zdrowia – łączącym dietę, sen, stres i styl życia w profilaktyce i leczeniu otyłości.

Zespół jelita drażliwego (IBS) jest jedną z najczęstszych chorób przewodu pokarmowego dotykających ludzi na całym świecie. Chociaż nie powoduje trwałego uszkodzenia jelit, może mieć zły wpływ na jakość życia pacjentów. By to zmienić, nie trzeba sięgać tylko po leki na receptę. Pracę jelit mogą wspomóc również suplementy diety i działania profilaktyczne. Jakie? Podpowiadamy!

Kondycja skóry i włosów jest bezpośrednim odzwierciedleniem stanu zdrowia całego organizmu. Komórki skóry oraz cebulki włosowe wymagają stałego dostarczania składników odżywczych – witamin, minerałów, białek i zdrowych tłuszczów. Ich niedobory mogą prowadzić do utraty elastyczności skóry, matowości włosów czy nadmiernego wypadania. Dobrze zbilansowana dieta stanowi podstawowy element profilaktyki zdrowotnej, wspomagając naturalne procesy regeneracyjne.

Mleko to jedno z podstawowych źródeł energii i mikroelementów w diecie małych dzieci. Po ukończeniu 1. roku życia układy pokarmowy i odpornościowy nadal się kształtują, a zapotrzebowanie na białko, tłuszcze, witaminy i minerały jest stosunkowo wysokie – zwłaszcza jeśli chodzi o wapń, witaminy D, C oraz kwas foliowy. Kwestia żywienia małych dzieci jest jednym z rodzicielskich dylematów. Chcąc zadbać o prawidłowy rozwój w okresie intensywnego wzrostu, warto wybrać najlepszej jakości produkty, które będą kompleksowym wsparciem małego organizmu.

Jesień potrafi być prawdziwym wyzwaniem dla odporności. Dziecko znów wróciło z katarem z przedszkola, intensywny stres w pracy nie daje wytchnienia, a poziom energii zaczyna być niebezpiecznie bliski zeru. Dlatego zamiast kolejnych „cudownych sposobów”, proponujemy plan, który da się wdrożyć do nawet najbardziej zabieganej rodzinnej rutyny. Składają się na niego proste nawyki i codzienna porcja wsparcia żywieniowego. Skutecznie, prosto i z naciskiem na jakość składników – bo to ona w dłuższej perspektywie robi największą różnicę.

Raport, który odsłania prawdę o stanie jelit Polaków Liczymy kroki, pijemy wodę, sięgamy po suplementy. Zdrowie stało się modne - ale w tej modzie wciąż brakuje jednego fundamentu: jelit. To one decydują o odporności, nastroju i energii, a jednocześnie wciąż pozostają tematem tabu. Skutki widać wyraźnie: choroby układu pokarmowego stały się już piątą najczęstszą przyczyną hospitalizacji w Polsce. Raport „Stan jelit Polaków”, przygotowany przez Genactiv, po raz pierwszy tak szczegółowo pokazuje, jak duża jest przepaść między deklaracjami a rzeczywistym stanem zdrowia naszych jelit. Jednym z najbardziej niepokojących wniosków raportu jest rozbieżność między tym, co deklarują Polacy, a tym, co faktycznie przeżywają. Co piąta osoba, która uważa się za „w dobrej kondycji”, regularnie zmaga się z objawami jelitowymi - i mimo to je ignoruje. Co dziesiąty badany ma już zdiagnozowaną przewlekłą chorobę jelit, a kolejne 10% nie potrafi nawet odpowiedzieć, czy kiedykolwiek taką diagnozę usłyszało. Codzienne błędy, które niszczą jelita Choć 85% badanych deklaruje świadomość, jak ważną rolę pełnią jelita, codzienność pokazuje coś innego. Polacy doskonale wiedzą, że szkodzi im stres, ciężkostrawne posiłki i wysoko przetworzona żywność - odpowiednio 40%, 38% i 23% badanych wskazuje je jako głównych winowajców. A mimo to niemal połowa z nas sięga po produkty ultraprzetworzone przynajmniej raz w tygodniu. Ma ona destrukcyjny wpływ na zdrowie jelit i na ogólny stan organizmu. Badania pokazują wprost - jest zależność między wzrostem spożycia UPF a wyższym ryzykiem przedwczesnej śmiertelności. Wyliczono, że każde dodatkowe 10% udziału UPF w diecie zwiększa ryzyko zgonu o ok. 3-10% - podkreśla Ewa Stachowska, biolog, dietetyk kliniczny. Do tego dochodzą brak snu, niedobór ruchu i codzienny stres, które dodatkowo zaburzają mikrobiotę jelitową. Efekt? Coraz częstsze dolegliwości trawienne, a w skrajnych przypadkach także poważne choroby - od zespołu jelita drażliwego po chorobę Leśniowskiego-Crohna. Jak przełamać tabu i zmienić nawyki Eksperci podkreślają, że sama świadomość problemu nie wystarczy - potrzebne są także konkretne działania edukacyjne i społeczne. - Niestety, wciąż wielu Polaków uważa, że problemy jelitowe to wstydliwy temat. I tu właśnie istotne są podejmowane kampanie informacyjne zmieniające nastawienie Polaków do tematów tabu. A jedyną metodą na zmianę nastawienia, w tym przypadku do zagadnienia zdrowia jelit, jest konsekwentne prowadzenie stałych działań edukacyjnych w różnej formie, za pomocą różnych środków komunikacji – zauważa Iga Rawicka, Prezes Fundacji EuropaColon Polska. Już dziś widać, że edukacja działa - to dzięki niej niemal każdy Polak wie, że warto jeść owoce i warzywa, pić wodę czy zaczynać dzień od śniadania. Teraz podobna droga czeka zdrowie jelit. Młodzi słuchają ciała, starsi bagatelizują Kondycja jelit zależy nie tylko od diety czy stresu, ale także od tego, do jakiego pokolenia należymy. Millenialsi i Generacja Z coraz częściej traktują zdrowie jak inwestycję - pilnują diety, aktywności fizycznej i profilaktyki. Boomersi i część Generacji X stawiają obowiązki ponad samopoczuciem i do lekarza trafiają dopiero wtedy, gdy objawy są już naprawdę nasilone. Także płeć ma znaczenie. Kobiety częściej zgłaszają wzdęcia, bóle brzucha i zaparcia - częściowo z powodu biologii, ale także większej uważności na sygnały organizmu. Mężczyźni częściej skarżą się na biegunki, nierzadko związane z używkami, ale drobniejsze objawy zwykle ignorują. Różnice widać także w zależności od wieku. Najmłodsi (18-34 lata) skarżą się przede wszystkim na przyspieszoną perystaltykę i bóle brzucha. Osoby w wieku 35-49 lat częściej zmagają się z zaparciami i wzdęciami. U badanych po pięćdziesiątce objawy pojawiają się rzadziej, ale częściej są bagatelizowane - co sprawia, że diagnoza bywa spóźniona. Do tego dochodzi bariera społeczna. Aż 1/3 Polaków uważa, że o problemach jelitowych nie wypada rozmawiać. - Wiele osób lekceważy objawy jelitowe, uznając je za wstydliwe, nieistotne lub „wymyślone”. Często to nie osoby cierpiące, ale ich otoczenie bagatelizuje problem, co utrudnia szukanie pomocy – dodaje Magdalena Szymczak-Kępka, psycholog. Jelita - czas zdjąć tabu Raport „Stan jelit Polaków” to nie tylko zestaw liczb. To zaproszenie do rozmowy o zdrowiu, które dotyczy każdego z nas. Dbając o jelita - nasz „drugi mózg” - dbamy o odporność, psychikę i ogólną jakość życia. Czas, aby zdrowie jelit przestało być tematem tabu i stało się integralną częścią troski o siebie. Przeczytaj raport „Stan jelit Polaków 2025” przygotowany przez Genactiv. Biuro prasowe marki Genactiv

Składniki Mięso z pierś z indyka – 100 g Ciecierzyca gotowana – 30 g Soczewica czerwona (sucha lub gotowana) – 30 g Papryka czerwona – 60 g (½ sztuki) Marchew – 50 g (½ średniej sztuki) Batat – 80 g (ok. ½ małego) Cebula – 25 g (½ małej) Czosnek – 5 g (1 ząbek) Oliwa z oliwek – 10 ml (1 łyżka) Mleczko kokosowe – 65 ml Pasta curry (czerwona) – 28 g (2 łyżki) Sok z cytryny – 10ml Przyprawy: sól, pieprz, kurkuma, chili Do podania: świeża natka pietruszki lub kolendra   Przygotowanie Mięso pokrój w kostkę i zamarynuj w czosnku, pieprzu, soli, odrobinie chili, kurkumie i ½ łyżeczki oliwy. Na patelni rozgrzej resztę oliwy, podsmażaj cebulę, marchew, batata i paprykę przez 4–5 minut. Dodaj mięso i smaż, aż lekko się zarumieni. Wlej mleczko kokosowe, dodaj pastę curry oraz szczyptę kurkumy. Wymieszaj i duś pod przykryciem 12–15 minut, aż batat będzie miękki (w razie potrzeby dodaj odrobinę wody). Pod koniec dodaj ugotowaną soczewicę i ciecierzycę, gotuj jeszcze 2–3 minuty. Skrop sokiem z cytryny i posyp świeżą natką pietruszki lub kolendrą. Wartość odżywcza w 100 g porcji: Wartość kaloryczna: 569 kcal w tym:   białko 32 g tłuszcze 28 g węglowodany 50 g