Zespół jelita nadwrażliwego jest zakwalifikowany do zaburzeń czynnościowych jelit, które dotykają ludzi na całym świecie. Liczba pacjentów zdiagnozowanych ciągle wzrasta, dlatego również metody leczenia podlegają ciągłym badaniom. Aktualnie wskazuje się na duże znaczenie diety, terapii poznawczo-behawioralnej, aktywności fizycznej, farmakoterapii oraz probiotykoterapii. Probiotykoterapia w IBS to obiecujący sposób wspomagania leczenia. Probiotyki, czyli bakterie dobroczynne, wpływają korzystnie na równowagę mikrobioty jelitowej i zmniejszają objawy IBS, takie jak ból brzucha, wzdęcia i nieregularne wypróżnienia. Badania sugerują, że mogą poprawić jakość życia pacjentów.
Dział: Układ trawienny i probiotykoterapia
Choroby pasożytnicze i wywołane przez nie infekcje stanowią realne zagrożenie dla zdrowia publicznego. Najczęściej obserwowanymi objawami są te ze strony układu pokarmowego, jednak ich wystąpienie zależy od rodzaju pasożyta bytującego w człowieku. Do zakażenia może dojść różnymi drogami; z reguły odbywa się ono poprzez przewód pokarmowy. Aby nie doszło do zakażenia, należy pamiętać o zachowaniu ostrożności i stosowaniu zasad profilaktyki. W przypadku infekcji podawane są leki przeciwpasożytnicze. Istotnym czynnikiem terapeutycznym będzie także odżywcza dieta dostosowana indywidualnie do pacjenta.
Mikrobiota jelitowa to grupa mikroorganizmów najliczniej bytująca na powierzchni błony śluzowej jelita grubego. Pełni ona wiele funkcji w organizmie, wspomagając go w utrzymaniu równowagi. Niekiedy w zakażeniach bakteryjnych, np. układu oddechowego, stosuje się antybiotyki, które mają na celu unieszkodliwienie drobnoustrojów patogennych. Dzisiejszy stan wiedzy pokazuje jednak, że antybiotyki wpływają niekorzystnie na mikrobiotę jelitową, doprowadzając do zaburzeń w jej składzie zarówno jakościowych, jak i ilościowych. Pośrednio mogą oddziaływać również na integralność bariery jelitowej i wpływać niekorzystnie na zdrowie człowieka.
Zespół jelita nadwrażliwego (IBS) jest zaburzeniem czynnościowym pracy jelit o podłożu wieloczynnikowym. Wśród przyczyn występowania objawów związanych z IBS wymienia się dysbiozę jelitową. Jest to podstawa do wdrażania probiotykoterapii w leczeniu IBS. Wyniki badań wskazują, że stosowanie probiotykoterapii znacząco przyczynia się do wyciszania objawów IBS, takich jak ból, dyskomfort, wzdęcia brzucha, zaparcia oraz biegunki.
Mikroskopowe zapalenie jelita grubego (MZJG) to przewlekła choroba zapalna przewodu pokarmowego (rozpoznawana na podstawie badania histopatologicznego), objawiająca się głównie wodnistą biegunką. W leczeniu MZJG zazwyczaj stosuje się farmakoterapię. Ostatnio wskazuje się na potencjalne występowanie w MZJG dysbiozy jelitowej.
Akkermansia muciniphila jest mikroorganizmem, który ze względu na swoje właściwości wspierające zdrowie metaboliczne człowieka nazywany jest probiotykiem nowej generacji [1]. Jest to naturalny składnik mikrobioty jelitowej kolonizujący śluzówkę jelit. Korzystnie wpływa na integralność bariery jelitowej, zmniejsza obciążenie lipopolisacharydem, produkuje krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe i stymuluje syntezę GLP-1. Jej działanie uwarunkowane jest również aktywnością białka AMUC 1100, co stwarza możliwości stosowania bakterii w postaci postbiotyku. Pasteryzowana Akermansia muciniphilla ogranicza przyrost masy tłuszczowej, rozwój insulinooporności i dyslipidemii. W 2022 roku została zaklasyfikowana przez EFSA jako tzw. nowa żywność, co pozwoliło na wprowadzenie jej na rynek polski w kwietniu 2023.
W ostatnich latach pojawia się coraz więcej dowodów na związek otyłości z naszym mikrobiomem jelitowym. Choć wyniki badań nie są jednoznaczne i nadal pozostaje wiele niewiadomych, warto zwrócić uwagę na mikrobiom przewodu pokarmowego w kontekście rozwoju oraz leczenia nadmiernej masy ciała, jak również na czynniki, które mogą wpływać na jego skład, zaburzając stan równowagi – eubiozy.
Nieswoiste zapalenia jelit (NZJ) to grupa chorób, których wspólną cechą jest niekontrolowana odpowiedź zapalna w obrębie przewodu pokarmowego. Z uwagi na współwystępujące zmiany w zakresie mikrobioty jelitowej, istotnym elementem we wspomaganiu leczenia NZJ jest celowana probiotykoterapia. Mieszanina probiotyczna De Simone Formulation jest skuteczna w podtrzymującej terapii CU, zapobiega zaostrzeniom i wpływa na utrzymanie stanu remisji. Ponadto wskazany probiotyk jest efektywny w zapobieganiu zapaleniom i utrzymaniu remisji w zapaleniach zbiornika jelitowego. Celowana probiotykoterapia okazuje się być również pomocna w przebiegu mikroskopowego zapalenia jelita grubego.
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego to nieswoiste zapalenie jelit WZJG (ang. ulcerative colitis, UC; łac. colitis ulcerosa) to przewlekła choroba charakteryzująca się okresami remisji i zaostrzeń. Charakterystyczną cechą tej choroby jest szerzący się przez ciągłość komórek naciek zapalny dotyczący jedynie błony śluzowej jelita grubego, za który odpowiada nieznany mechanizm. Choroba może mieć postać łagodną, umiarkowaną lub ciężką. Etiologia nie jest do końca poznana. Objawami, z którymi spotyka się osoba chora, są przede wszystkim: utrata apetytu, bóle skurczowe brzucha, osłabienie, wzdęcia, biegunki, niedokrwistość. Choroba ta coraz częściej dotyka również dzieci. W leczeniu stosuje się odpowiednią dietę, higieniczny styl życia oraz farmakoterapię i probiotykoterapię. W ostatnich latach na uwagę zasłużył probiotyk wieloszczepowy zawierający De Simone Formulation. Udowodniono naukowo, że indukuje on remisję WZJG u dzieci.
Probiotyki to żywe mikroorganizmy, które po spożyciu w określonej ilości mają pozytywnie wpływać na organizm. Coraz częściej stosuje się probiotyki w profilaktyce i leczeniu chorób u pacjentów pediatrycznych (np. biegunka, eradykacja Helicobacter pylori, nietolerancja laktozy czy atopowe zapalenie skóry).
W sezonie jesienno-zimowym poza infekcjami wirusowymi układu oddechowego występują także zakażenia wirusowe przewodu pokarmowego nazywane potocznie „grypą żołądkową”, „grypą jelitową” i „jelitówką”. Zapalenie żołądka i jelit wywołują głównie wirusy jelitowe, takie jak rotawirusy i norowirusy. Charakterystyczne objawy to ostre biegunki i wymioty. Cel terapeutyczny to zapobieganie odwodnieniu. Podstawę terapii stanowi odpowiednie nawodnienie doustne i postępowanie dietetyczne.