Zespół przerostu bakteryjnego jelita cienkiego (ang. Small intestinal bacterial overgrowth – SIBO) coraz częściej jest łączony z chorobami ginekologicznymi, takimi jak endometrioza i zespół policystycznych jajników (PCOS). Badania sugerują, że dysbioza jelitowa może wpływać na te schorzenia poprzez mechanizmy związane z metabolizmem estrogenów, stanem zapalnym oraz osią jelitowo-mózgową.
Dział: Układ trawienny i probiotykoterapia
Dostępne są różne opcje terapii farmakologicznej cukrzycy typu 2, ale skutki uboczne (takie jak powikłania żołądkowo-jelitowe) oraz dożywotnie uzależnienie od farmakoterapii stanowią znaczne obciążenie dla pacjentów i systemu opieki zdrowotnej na całym świecie. Dlatego też opracowywane są nowe terapie skoncentrowane na bezpieczeństwie i spersonalizowanym wsparciu leczenia cukrzycy typu 2. Potencjalne zastosowanie może znaleźć tutaj maślan sodu, szczególnie w przypadku współwystępujących zaburzeń przewodu pokarmowego.
Mikrobiota jelitowa, składająca się z miliardów mikroorganizmów, odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy organizmu, wpływając na procesy trawienne, metabolizm oraz funkcjonowanie układu odpornościowego. Zaburzenia równowagi mikrobioty, określane jako dysbioza, są powiązane z licznymi schorzeniami, w tym metabolicznymi, immunologicznymi i neurodegeneracyjnymi. Nowoczesne techniki badawcze, które obejmują analizę materiału genetycznego mikrobiomu, umożliwiają dokładniejszą analizę i identyfikację potencjalnych nieprawidłowości niż tradycyjne metody hodowlane. W celu modulacji składu mikrobioty stosuje się probiotyki, prebiotyki, antybiotyki o miejscowym działaniu oraz przeszczepianie mikrobioty jelitowej, co może przywrócić stan eubiozy. Wciąż trwają badania nad optymalnymi strategiami diagnostyki i terapii mikrobioty, co otwiera nowe perspektywy w medycynie, dietoterapii i profilaktyce.
U ok. ⅓ pacjentów z WZJG w remisji klinicznej występują objawy zespołu jelita nadwrażliwego (ang. irritable bowel disease, IBS). W takiej sytuacji klinicznej można wprowadzić leczenie dietetyczne – dietę low FODMAP (warto zaznaczyć, że nie jest to terapia pierwszego rzutu) i probiotykoterapię. Zastosowanie może znaleźć tutaj mieszanka probiotyczna CDS22-formula, którą stosuje się w terapii WZJG, a także w terapii IBS. Leczenie dietetyczne oraz probiotykoterapię u pacjentów w remisji klinicznej WZJG z objawami IBS należy prowadzić pod kontrolą lekarza prowadzącego oraz dietetyka klinicznego.
Stłuszczeniowa choroba wątroby rozpoznawana jest, gdy w badaniu histologicznym cechy stłuszczenia wykazuje ponad 5% hepatocytów lub gdy w badaniu obrazowym zawartość tłuszczu w wątrobie szacowana jest powyżej 5,6%. Stłuszczeniowa choroba wątroby zwiększa ryzyko marskości i raka wątroby oraz przyczynia się do rozwoju cukrzycy typu 2, chorób sercowo-naczyniowych i przewlekłej choroby nerek. Mimo że wśród głównych czynników jej ryzyka nie wymienia się dysbiozy, to jednak coraz częściej podkreśla się jej rolę w patogenezie chorób układu pokarmowego, w tym i wątroby. Tym bardziej, że wątroba zaopatrywana jest w krew bogatą w produkty trawienne i składniki mikrobiologiczne, stąd bezpośrednio narażona jest na kontakt z produktami metabolizmu i rozkładu mikrobioty (szczególnie przy uszkodzonej barierze jelitowej). Produkty te mogą np. wywołać reakcję zapalną, nasilić stres oksydacyjny, wpłynąć na hemodynamikę układu wrotnego lub zintensyfikować akumulację lipidów. Stąd wydaje się, że probiotykoterapia może stanowić cenną alternatywę dotychczasowego leczenia. Tym bardziej, że przeprowadzone badania wykazują, że suplementacja preparatami wieloszczepowymi prowadzi do normalizacji aktywności aminotransferaz oraz poprawy obrazu histopatologicznego wątroby. Wydaje się więc, że właściwa modulacja składu miktrobioty może okazać się kluczowa do zapobiegania występowania i/lub leczenia stłuszczenia wątroby.
Prehabilitacja ma na celu optymalizację stanu zdrowia pacjenta przed zabiegiem medycznym poprzez multidyscyplinarne oraz spersonalizowane podejście. Można ją zdefiniować jako proces opieki, w ramach którego poprawia się zarówno stan fizyczny, jak i stan psychiczny pacjentów, by obniżyć ryzyko powikłań pooperacyjnych i ułatwić powrót do stanu sprzed operacji. Istotnym elementem procesu prehabilitacji jest odpowiednie przygotowanie pacjenta pod względem aktywności fizycznej, zdrowia psychicznego oraz redukcji stresu.
Celiakia i zespół jelita drażliwego (IBS) to schorzenia o podobnych objawach, takich jak bóle brzucha czy biegunka. Kluczowe różnice obejmują istnienie objawów alarmowych, takich jak biegunka nocna, niedokrwistość oporna na leczenie czy utrata masy ciała. Diagnostyka różnicowa, obejmująca testy serologiczne i biopsję jelita cienkiego, pozwala na wczesne rozpoznanie celiakii, co znacząco poprawia jakość życia pacjentów.
W niniejszym artykule omówiono dwukierunkową oś mózgowo-trzewną, która łączy ośrodkowy układ nerwowy z układem pokarmowym za pośrednictwem mechanizmów nerwowych, hormonalnych i immunologicznych. Szczególną uwagę poświęcono roli mikrobioty jelitowej w funkcjonowaniu tej osi oraz jej wpływowi na schorzenia, takie jak zespół jelita nadwrażliwego (ZJN) i wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG). Podkreślono skuteczność probiotyków, zwłaszcza Formuły Claudio De Simone, w łagodzeniu objawów tych chorób oraz wspieraniu integralności bariery jelitowej i regulacji procesów zapalnych, co czyni ją jedną z najlepiej przebadanych klinicznie formuł probiotycznych.
Artykuł omawia zaparcia jako powszechne zaburzenie przewodu pokarmowego, które wpływa na jakość życia pacjentów. Zgodnie z Kryteriami Rzymskimi charakteryzują się one rzadkimi wypróżnieniami, trudnościami w defekacji oraz twardym stolcem. Przyczyny mogą obejmować czynniki dietetyczne, brak aktywności fizycznej, stres oraz efekty uboczne leków. Artykuł porusza także aspekt leczenia zaparć, podkreślając rolę diety bogatej w błonnik, aktywności fizycznej i terapii behawioralnej.
Nietolerancje pokarmowe dotyczą nawet 20% populacji [10]. Pomimo, że zjawisko jest tak powszechne, rozpoznanie, diagnostyka, a następnie odpowiednie postępowanie z pacjentem pozostaje ogromnym wyzwaniem. Podstawowy problem wynika z licznych, często niespecyficznych objawów, jak również nakładania się i współwystępowania zarówno niealergicznych nadwrażliwości pokarmowych, jak i mechanizmów alergicznych. Znaczącym ograniczeniem są także niewystarczające metody diagnostyczne, których stosowanie i interpretacja wymaga udziału doświadczonego specjalisty. W niniejszym artykule omówiono wybrane nietolerancje pokarmowe, tj. nietolerancję laktozy, fruktozy i histaminy. Wyjaśniono przyczyny występowania tych zaburzeń, jak również przedstawiono możliwe skuteczne działania przyczynowe.
Prehabilitacja ma na celu optymalizację stanu zdrowia pacjenta przed zabiegiem medycznym poprzez wielodyscyplinarne oraz spersonalizowane podejście. Można ją zdefiniować jako proces opieki, w ramach którego poprawia się zarówno stan fizyczny, jak i stan psychiczny pacjentów, w celu obniżenia ryzyka powikłań pooperacyjnych i ułatwienia powrotu do stanu sprzed operacji. Jako że niedożywienie jest istotnym czynnikiem ryzyka związanym z pogorszeniem się wyników pacjenta, kluczowym elementem prehabilitacji jest zadbanie o odpowiednie odżywienie.
Biegunki infekcyjne spowodowane są przez zakażenia bakteryjne, wirusowe i pasożytnicze. Probiotykoterapia z wykorzystaniem konkretnych szczepów bakterii i grzybów może przynieść korzyści terapeutyczne i profilaktyczne, dzięki zdolności mikroorganizmów probiotycznych do syntezy bakteriobójczych bakteriocyn, związków o charakterze ochronnym czy enzymów proteolitycznych, ale również dzięki zdolności do wiązania patogenów i wspomaganiu ich wydalania wraz z kałem oraz konkurencję z patogenami o zasoby środowiskowe. Mechanizmy te podsumowano na ryc. 1. Dzięki tym mechanizmom probiotykoterapia może spowodować skrócenie czasu trwania biegunki, spadek częstotliwości wypróżnień, poprawę ich konsystencji oraz zmniejszenie dolegliwości bólowych, więc może przynieść realne korzyści pacjentom zmagającym się z biegunkami infekcyjnymi.