SIBO (ang. small intestinal bacterial overgrowth), czyli przerost bakteryjny w jelicie cienkim, oraz IMO (ang. intestinal methane overgrowth), czyli przerost metanogenów (archeonów) w jelicie, to zaburzenia, w których dochodzi do nadmiernego namnażania się mikroorganizmów w przewodzie pokarmowym. Najczęstsze objawy SIBO i IMO to: wzdęcia, biegunki, zaparcia, bóle brzucha, a także objawy niedoborów składników odżywczych, przewlekłe zmęczenie, czy zmiany skórne. Diagnostyka SIBO i IMO polega na wykonaniu testu oddechowego z laktulozą lub glukozą i pomiar wydychanych gazów: wodoru i metanu. Leczenie jest wielodyscyplinarne, a jego głównymi składowymi są: antybiotykoterapia i dieta.
Dział: Diagnoza lekarska i dietetyczna
Zespół rozrostu bakteryjnego SIBO to zespół niespecyficznych objawów żołądkowo-jelitowych spowodowany obecnością zwiększonej ilości bakterii w jelicie cienkim. Podstawą diagnostyki SIBO są wodorowe testy oddechowe. Zgodnie z najnowszymi wytycznymi leczeniem z wyboru SIBO jest eradykacja rozrostu bakterii za pomocą eubiotyku rifaksyminy. W przypadku wzdęcia można zastosować dietę low FOODMAP. Można zapobiegać objawom SIBO, stosując prebiotyczny błonnik rozpuszczalny arabinogalaktan w skojarzeniu z laktoferyną.
Leczenie niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby polega na działaniu terapeutycznym na wszystkie komponenty patogenetyczne choroby. Zmiana stylu życia stanowi pierwszy krok w terapii NAFLD. Aktywność fizyczna ułatwia redukcję masy ciała oraz zwiększa wrażliwość na insulinę. Zalecenia żywieniowe mają na celu osiągnięcie deficytu energetycznego u osób z nadmierną masą ciała, zwiększenie udziału kwasów tłuszczowych omega-3, błonnika pokarmowego, polifenoli oraz ograniczenie spożycia fruktozy, nasyconych kwasów tłuszczowych i trans.
Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, czyli w skrócie NAFLD, jest najczęstszą chorobą przewlekłą wątroby. Często współwystępuje z otyłością, cukrzycą typu 2 i zespołem metabolicznym. Przez długi czas może przebiegać bezobjawowo, przez co niejednokrotnie pozostaje niewykryta i nieleczona. Długotrwająca NAFLD może prowadzić do marskości wątroby, rozwoju raka wątrobowokomórkowego oraz zwiększa ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, takich jak zawał serca czy udar mózgu. Podstawą leczenia NAFLD jest zmiana stylu życia, głównie poprzez modyfikacje dietetyczne oraz regularną aktywność fizyczną.
Otyłość stanowi istotny problem epidemiologiczny na całym świecie i prowadzi do szeregu powikłań. Jednym z podstawowych elementów jej leczenia jest modyfikacja stylu życia, w tym sposobu żywienia. Interwencja żywieniowa powinna być indywidualnie dostosowana do potrzeb i możliwości pacjenta oraz przyczyniać się do wprowadzenia trwałych nawyków. W warunkach optymalnych prowadzona powinna być we współpracy z zespołem terapeutycznym, w skład którego, poza dietetykiem, wchodzić powinien lekarz, fizjoterapeuta i psycholog.
Leczenie farmakologiczne otyłości jest nowoczesną możliwością wspomagania redukcji masy ciała u pacjentów z otyłością i jej powikłaniami. Aktualnie są dostępne trzy grupy leków rekomendowanych w leczeniu otyłości. Dwie z nich działają głównie na układ nagrody w ośrodkowym układzie nerwowym, zmniejszając apetyt i pobór pokarmu. Jedynie orlistat działa wyłącznie miejscowo w przewodzie pokarmowym. Analogi peptydu glukanopodobnego stosowane w otyłości – liraglutyd i semaglutyd – mają działanie plejotropowe, redukując ryzyko kardiometaboliczne. Należy pamiętać, że leki te mają różne ograniczenia w postaci wysokiej ceny, specyficznych przeciwwskazań do ich włączenia, a także licznych działań niepożądanych, szczególnie dotyczących przewodu pokarmowego.
Codzienny sposób żywienia niezaprzeczalnie wpływa na funkcjonowanie układu nerwowego. Dietoterapia polegająca na profilaktyce zaburzeń depresyjnych i minimalizowaniu objawów choroby powinna głównie bazować na spożywaniu pokarmów pochodzenia roślinnego (plant-based diet) z odpowiednią podażą kwasu DHA, składników mineralnych, witamin, fitozwiązków, żywych kultur bakterii oraz włókna pokarmowego.
Depresja należy do kategorii zaburzeń afektywnych (nastroju). Jej kluczowym objawem jest obniżenie nastroju, powodujące szereg zmian w funkcjonowaniu poznawczym, emocjonalnym, behawioralnym i społecznym pacjenta. W kategorii zaburzeń afektywnych wyróżnia się kilka podtypów depresji, biorąc pod uwagę stopień ciężkości i nawracanie objawów. W okresie jesienno-zimowym obserwuje się częstsze zgłoszenia pogorszenia nastroju, jednak nie każdy stan spełnia kryteria diagnostyczne depresji.
Refluks żołądkowo-przełykowy u dziecka jest często występującą przypadłością spędzającą sen z powiek rodzicom. Czy refluks jest zawsze objawem choroby? Jak pomóc ulewającemu maluchowi? Jak rozpoznać i kiedy leczyć refluks u dzieci?
Utrata apetytu może zdarzyć się każdemu. Szczególnie często występuje u dzieci, co może budzić obawy rodziców. O czym może świadczyć ciągłe uczucie głodu lub brak apetytu? Czy zaburzenie łaknienia jest zawsze oznaką choroby?
Refeeding syndrome, znany również jako zespół szoku pokarmowego, zespół realimentacyjny lub zespół ponownego odżywienia to zespół powikłań, które dla niedożywionego pacjenta mogą okazać się śmiertelne. Dowiedz się więcej o tzw. „refeeding syndrome”.
