Dieta i suplementacja w insulinooporności

Dane statystyczne wskazują, że trzy na cztery osoby chorujące na cukrzycę (352 mln osób w 2019 r.) są w wieku produkcyjnym. Dalsze prognozy nie pozostają optymistyczne i wskazują, że liczba chorych na cukrzycę wzrośnie do 417 mln do 2030 r. oraz do 486 mln do 2045 r. [1]. Istnieje jednak poważne ryzyko, że pandemia COVID-19 i związane z nią konsekwencje zdrowotne lockdownu przyczynią się do zdecydowanie szybszego przyrostu zachorowań na cukrzycę. Z tego względu konieczne jest zintensyfikowanie działań profilaktycznych, mających na celu zapobieganie progresji wczesnych zaburzeń gospodarki węglowodanowej, takich jak insulinooporność, do pełnoobjawowej cukrzycy typu 2.
Pierwszym etapem rozwoju cukrzycy typu 2 jest pojawienie się insulinooporności (IO), czyli zaburzenia charakteryzującego się zmniejszoną wrażliwością tkanek na działanie insuliny. W wyniku jej rozwoju dochodzi do kompensacyjnego wzrostu wydzielania insuliny przez komórki beta trzustki. Jeżeli pacjent, u którego rozwinęła się insulinooporność, nie wprowadzi odpowiednich zmian w swoim stylu życia wraz z ewentualnym leczeniem farmakologicznym, cukrzyca typu 2 rozwinie się u niego w ciągu 10–15 lat. Cukrzyca typu 2 nie jest jedynym następstwem klinicznym insulinooporności, w tabeli 1 przedstawiono podsumowanie jej zaburzeń oraz następstw klinicznych [2].