Karagen w różnych formach ma szerokie zastosowanie w przemysłach spożywczym, farmaceutycznym czy kosmetycznym. Z tego powodu ekspozycja przeciętnej osoby na ten związek jest stosunkowo wysoka, a będzie potencjalnie coraz większa. Aktualny stan wiedzy pozwala na utrzymanie jego statusu jako bezpiecznego środka do stosowania w żywności i nie tylko, a nawet opisywany jest jego korzystny wpływ na zdrowie. Z drugiej strony opisywany w literaturze naukowej sposób, w jaki karagen zmienia mikrobiotę jelitową zwierząt laboratoryjnych budzi niepokój. Potrzebnych jest więcej badań, przede wszystkim z udziałem ludzi, w tym chorych na IBD, aby móc rozstrzygnąć kwestię wpływu różnych form karagenu na zdrowie jelit i stan zapalny.
Autor: Justyna Malinowska
Ferrytyna jest kluczowym regulatorem homeostazy żelaza, który służy również jako ważne narzędzie diagnostyczne stanu zasobów żelaza w organizmie. Jednak ferrytyna jest również białkiem reagującym w fazie ostrej. Podwyższony poziom ferrytyny jest często spowodowany takimi przyczynami, jak ostry lub przewlekły stan zapalny, przewlekłe nadużywanie alkoholu, choroby wątroby, niewydolność nerek, zespół metaboliczny lub nowotwór złośliwy. W sytuacji obniżenia stężenia ferrytyny u względnie zdrowych osób można założyć, że jest to skutkiem niedoboru żelaza. Spośród dostępnych i popartych badaniami rozwiązań jest wprowadzenie suplementacji żelaza lub laktoferyny.
Niedobór magnezu i chroniczne pobudzenie reakcji stresowej to dwa stany dotykające coraz większą część populacji. Aktualnie wielu badaczy tych zaburzeń sugeruje występowanie między nimi zależności, a nawet wskazuje, że tworzą one błędne koło. Reakcja stresowa przyczynia się do zwiększonej utraty magnezu z moczem, co z czasem może spowodować jego niedobór. Natomiast niedostateczne stężenie magnezu nasila reakcję stresową. Ma to określone konsekwencje zdrowotne, czyli m.in. zwiększone ryzyko wystąpienia chorób układu krążenia lub depresji. Rozwiązaniem w tej sytuacji wydaje się modyfikacja diety w celu zwiększenia podaży magnezu i wyrównania jego niedoboru oraz zadbanie o higienę życia, aby ograniczyć poziom odczuwanego stresu.
Łysienie androgenowe to najpowszechniejsza przyczyna postępującego wypadania włosów. W tej jednostce chorobowej za zmiany w cyklu wzrostu włosa odpowiada dihydrotestosteron, jednak na obraz choroby mogą nakładać się czynniki pierwotnie z nią niezwiązane, a również przyczyniające się do wypadania włosów, jak ograniczone mikrokrążenie skóry oraz niedobory składników odżywczych. Dlatego uzupełnieniem terapii łysienia androgenowego jest kontrola prawidłowego spożycia żelaza, witaminy D i C oraz flawonoidów. Korzystne może być także zastosowanie suplementacji diety, m.in. palmą sabałową i krzemem.