Trądzik różowaty — dietoterapia i suplementacja

Trądzik różowaty to dermatoza przewlekła o podłożu zapalnym, która występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. Częstość występowania trądziku różowatego na świecie badania epidemiologiczne szacują najczęściej na 1–10% w zależności od populacji [1, 2]. Jednak w środowiskach silnie zurbanizowanych ta choroba skórna może pojawiać się znacznie częściej, np. w Londynie i Los Angeles zmiany skórne w trądziku różowatym dotykają ok. 20% kobiet [1, 3]. 
Zmiany skórne w trądziku różowatym najczęściej obecne są na twarzy, typowo na policzkach, nosie, czole i brodzie. U niektórych pacjentów zmiany pojawiają się również na owłosionej skórze głowy, za uszami, na bocznych powierzchniach szyi, na dekolcie i w górnej części tułowia [4]. Postacie kliniczne trądziku różowatego w literaturze naukowej i medycznej są często opisywane jako postać:

• rumieniowa z teleangiektazjami, 
• grudkowo-krostkowa, 
• przerostowo-naciekowa, 
• oczna, 
• odmiana ziarniniakowa [4].

Jednak warto zaznaczyć, że obecnie ta klasyfikacja jest coraz rzadziej wykorzystywana. Od aktualizacji klasyfikacji National Rosacea Society z 2017 r. [5] coraz częściej stosuje się podejście oparte na fenotypach, czyli indywidualnych cechach klinicznych obecnych u pacjenta. Do najważniejszych fenotypów należą: 

• utrwalony rumień twarzy, 
• napadowe zaczerwienienie (flushing), 
• teleangiektazje, 
• grudki i krosty, 
• zmiany przerostowe (phyma),
• objawy oczne [5]. 

U jednego pacjenta może współistnieć kilka fenotypów jednocześnie, dlatego takie podejście lepiej odzwierciedla obraz choroby i ułatwia dobór odpowiedniego postępowania klinicznego [5].
Przyczyny rozwoju trądziku różowatego nie są do końca poznane. Z pewnością istnieje predyspozycja genetyczna do rozwoju tej choroby, ponieważ krewni pacjentów z trądzikiem różowatym mają 4-krotnie wyższe prawdopodobieństwo rozwoju dermatozy niż populacja ogólna [6]. Naukowcy opisują polimorfizmy genów, które mogą być odpowiedzialne za predyspozycję tej choroby, np. różne allele genu kodującego transferazę S-glutationową, która odpowiada za obronę komórki przed uszkodzeniem przez reaktywne formy tlenu (RFT) [7]. W patomechanizmie trądziku różowatego biorą udział również nieprawidłowości w funkcjonowaniu układu immunologicznego [8, 9], a także dysbioza mikrobiomu jelitowego oraz infekcja Helicobacter pylori [10]. Zmiany w mikrobiocie skóry też są obserwowane u pacjentów. Zbyt liczna obecność mikroorganizmów Demo...