Dołącz do czytelników
Brak wyników

Psychodietetyka , Otwarty dostęp

1 lipca 2019

NR 3 (Czerwiec 2019)

Psychodietetyka dziecka w perspektywie rozwojowej

0 142

Zdrowie psychiczne dziecka

Dziecko nie jest mniejszą wersją dorosłego – w psychologii od lat podkreśla się liczne różnice wynikające z okresu dzieciństwa i okresu dorosłości. Należy pamiętać, że dzieci charakteryzują się nie tylko odmiennym poziomem dojrzałości, w tym emocjonalnej i biologicznej, lecz także specyficznymi problemami oraz etiologią ewentualnych zaburzeń psychicznych i rozwojowych. Nieustannie zachodzące zmiany w cyklu ich życia, interakcje wielokontekstowe ze środowiskiem, a zwłaszcza z rodzicami, powodują także konieczność udzielania innej niż w przypadku dorosłych pomocy i interwencji. Rodzice sprawujący określone funkcje, budujący wczesne więzi oraz wpływający na kształtowanie się młodej jednostki mają niezwykle istotny wpływ na obecną i przyszłą jakość zdrowia psychicznego swojego potomstwa. Pomimo trudności w definiowaniu normy i patologii zdrowia wśród dzieci i młodzieży należy przyjąć, że zdrowie psychiczne w tym wypadku traktowane powinno być jako stan dobrego, emocjonalnego samopoczucia, umożliwiający sprawne funkcjonowanie w sferze fizycznej, psychicznej i społecznej [1, 2]. 
Zdrowie dziecka to jednocześnie umiejętność radzenia sobie z wymaganiami i trudnościami stawianymi na drodze życia, wypełnianie zadań rozwojowych, osobisty potencjał pozwalający realizować określone potrzeby dziecka dążącego do osiągnięcia satysfakcji i ogólnego zadowolenia. Prawidłowe efekty rozwojowe nazywane są często pozytywną adaptacją, tj. harmonijnym przystosowywaniem się – na tle własnych zasobów i możliwości – do pojawiających się nowych etapów w toku rozwoju. Niestety, trudno mówić o dobrostanie młodej osoby, w przypadku tzw. dysharmonii między poszczególnymi sferami rozwoju dziecka. Atypowość, zaburzony sposób funkcjonowania, opóźnione dojrzewanie i problemy przystosowawcze mogą stać się dla dziecka źródłem frustracji i swoistego rodzaju bodźcem do gwałtownych, niedostosowanych zachowań lub opozycyjnego wycofania społecznego [1].

Okresy rozwojowe dziecka 

Znajomość poszczególnych etapów życia i zadań rozwojowych dziecka jest niezwykle istotna w umiejętnej ocenie zdrowia i podjęciu odpowiednio dopasowanych działań terapeutycznych, psychologicznych lub psychodietetycznych. Kiedy u dziecka w okresie niemowlęcym i poniemowlęcym zauważa się ciekawość świata bez towarzyszącego temu strachu przed otoczeniem, chęć eksploracji otoczenia, pogodny nastrój, wrażliwość, spokojny temperament – można wnioskować, że jednostka dobrze radzi sobie z zadaniami tej fazy. Równie ważną kwestią w pozytywnej realizacji owych wyzwań jest przywiązanie dziecka do matki, które w sytuacji wzorcowej powinno być bezpieczne, tj. ufne. Kolejny etap przedszkolny, w którym dziecko „radzące sobie” m.in. kształtuje zainteresowania poznawcze, przeżywa lęki, wyraża proste uczucia i nawiązuje relacje rówieśnicze, pozwala kontynuować i rozszerzać zdobyte wcześniej umiejętności. Warto zwrócić uwagę, iż odwrotna sytuacja – gdy dziecko bywa np. kapryśne lub drażliwe, słabo wyrażające emocje, uczucia – może mieć swoje podłoże w pozabezpiecznym modelu przywiązania, tj. nieufnym, którego symptomy ujawniają się w negatywnych relacjach z rodzicami. Szczególnie interesującym czasem okazuje się tz...

Artykuł jest dostępny dla zalogowanych użytkowników w ramach Otwartego Dostępu.

Załóż konto lub zaloguj się.
Czekają na Ciebie bezpłatne artykuły pokazowe z wybranych numerów czasopisma.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy