Trądzik wieku dorosłego — rola diety, suplementacji i probiotykoterapii

Trądzik późny (łac. acne tarda) stanowi przewlekłą chorobę zapalną skóry występującą u osób dorosłych, najczęściej po 25. roku życia [1, 2]. Może pojawiać się jako postać pierwotna, nawracająca lub przetrwała, będąca kontynuacją zmian trądzikowych z okresu dojrzewania. Mechanizmy patofizjologiczne trądziku dorosłych są w dużej mierze zbliżone do tych obserwowanych w trądziku pospolitym, jednak pomiędzy tymi jednostkami istnieją istotne różnice kliniczne i etiologiczne. Związane są one m.in. ze zmianami w sposobie funkcjonowania gospodarki hormonalnej u tych grup pacjentów. Pojawienie się zmian zapalnych po 25. roku życia najczęściej wiąże się z oddziaływaniem czynników środowiskowych oraz zaburzeń hormonalnych. Trądzik osób dorosłych uznawany jest za chorobę cywilizacyjną, której częstość występowania jest szczególnie wysoka w populacjach zamieszkujących wysoko rozwinięte obszary świata [1, 2, 3].
Zmiany skórne w przebiegu trądziku wieku dorosłego najczęściej lokalizują się w tzw. strefie U, obejmującej policzki, brodę oraz linię żuchwy [1]. Lokalizacja ta jest jednak jedynie tendencją, a nie regułą kliniczną u wszystkich pacjentów z trądzikiem późnym. U części chorych zmiany mogą występować również w obrębie czoła, obejmować całą skórę twarzy, a także lokalizować się na innych obszarach ciała, takich jak plecy, dekolt czy szyja [4].
Nieprawidłowe funkcjonowanie gospodarki hormonalnej to jedna z potencjalnych podstaw rozwoju trądziku wieku dorosłego.