Dołącz do czytelników
Brak wyników

Układ trawienny i probiotykoterapia , Suplementy

19 września 2018

NR 2 (Kwiecień 2018)

Rola terapii probiotycznej w profilaktyce i leczeniu zaparć

0 112

Na początku warto rozważyć, czym w gruncie rzeczy jest zaparcie, a mianowicie o zaparciu mówimy wtedy, kiedy stolec jest oddawany rzadziej niż 3 razy w tygodniu i/lub występuje wyraźna zmiana jego konsystencji – jest  twardy, zbity i oddawany z trudnością. Co ciekawe, na zaparcia cierpią miliony osób na całym świecie, a problem ten jest niewątpliwe związany ze stopniem rozwoju cywilizacji. Częstą przyczyną zaparć jest stres, spożywanie pokarmów wysoko przetworzonych i brak lub bardzo mała aktywność fizyczna. Obecnie coraz większą uwagę przywiązuje się także do dysbiozy jelitowej, jako przyczyny problemów związanych z perystaltyką przewodu pokarmowego.

  • Co ciekawe, na zaparcia cierpią miliony osób na całym świecie, a problem ten jest niewątpliwe związany ze stopniem rozwoju cywilizacji
  • Obecnie coraz więcej badań potwierdza zbawienną rolę probiotykoterapii w leczeniu zaparć.
  • Terapia probiotyczna może być stosowana zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu zaparć. Poprawia motorykę przewodu pokarmowego, wpływa na przywrócenie prawidłowej mikroflory jelitowej i nie powoduje działań niepożądanych w trakcie procesu leczenia
  • W rzetelnej metaanalizie i przeglądzie systematycznym z 2017 roku wykazano, że podaż szczepów Bifidobacterium i Lactobacillus skraca czas pasażu jelitowego aż o 15 godzin
    u osób z zaparciami
  • Skuteczność probiotykoterapii w leczeniu zaparć została potwierdzona w wielu badaniach klinicznych. Przykładem jest zastosowanie szczepu Bifidobacterium longum u osób w wieku podeszłym

Do najbardziej powszechnych zaleceń żywieniowych stosowanych w leczeniu zaparć należy przede wszystkim zwiększona podaż płynów. Warto pamiętać, że woda rozluźnia masy kałowe i jest czynnikiem niezbędnym do utrzymania prawidłowej pracy jelit. Często zdarza się, że to właśnie niewystarczająca podaż płynów jest przyczyną zaburzeń wypróżniania. Paradoksalnie, zwiększona podaż błonnika może w takim przypadku nawet nasilić problem zaparć.  Zatem w pierwszej kolejności warto zwrócić uwagę przede wszystkim na fakt prawidłowego nawodniania organizmu. Następnie wskazane jest stopniowe zwiększanie spożycia włókna pokarmowego. Obecnie coraz więcej badań potwierdza zbawienną rolę probiotykoterapii w leczeniu zaparć. Odpowiednio dobrana kompozycja szczepów probiotycznych pozwala skutecznie wyregulować perystaltykę jelit.

Probiotyki w profilaktyce i leczeniu zaparć

Terapia probiotyczna może być stosowana zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu zaparć. Poprawia motorykę przewodu pokarmowego, wpływa na przywrócenie prawidłowej mikroflory jelitowej i nie powoduje działań niepożądanych w trakcie procesu leczenia [1]. Ponadto probiotyki regulują środowisko panujące w świetle przewodu pokarmowego, poprzez zwiększenie fermentacji bakteryjnej i stymulację produkcji krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych. Okazuje się, że u osób
z chronicznym zaparciami już na wstępie stwierdza się dysbiozę jelitową. Mikroflora takich osób charakteryzuje się zmniejszoną ilością bakterii z rodzaju Bifidobacterium i Lactobacillus [2]. Dlatego też celowe jest uzupełnienie brakujących szczepów poprzez doustną podaż probiotyków. W rzetelnej metaanalizie i przeglądzie systematycznym z 2017 roku wykazano, że podaż szczepów Bifidobacterium i Lactobacillus skraca czas pasażu jelitowego aż o 15 godzin u osób z zaparciami [2].

Optymalny skład probiotyku

Przykładem probiotyku idealnego w leczeniu zaparć dostępnego na rynku jest preparat LAB ONE N°1 ProBiotic. Jest to nowoczesny wieloszczepowy synbiotyk, który zawiera aż 30 miliardów mikrokapsułkowanych bakterii. W składzie można wyróżnić: Bifidobacterium subsp. lactis BS01 (LMG P-21384), Bifidobacterium breve BR03 (DSM 16604), Lactobacillus paracasei subsp. paracasei LPC00 (LMG P-21380), Lactobacillus rhamnosus LR06 (DSM 21981), Lactobacillus plantarum LP09 (DSM 25710), Lactobacillus casei LC03 (DSM 27537), Lactobacillus acidophilus LA02 (DSM 21717), Bifidobacterium bifidum BB01 (DSM 22892), Bifidobacterium longum BL03 (DSM 16603). Skuteczność probiotykoterapii w leczeniu zaparć została potwierdzona w wielu badaniach klinicznych. Przykładem jest zastosowanie szczepu Bifidobacterium longum u osób
w wieku podeszłym. Na podstawie przeglądu systematycznego dowiedziono, że szczep ten wpływa na poprawę rytmu wypróżnień u 10-40 % seniorów cierpiących na zaparcia [3]. Wieloszczepowe preparaty probiotyczne znajdują także zastosowanie w leczeniu zaparciowej postaci zespołu jelita nadwrażliwego (ang. IBS-C, irritable bowel syndrome- constipation). W randomizowanym badaniu
z podwójnie ślepą próbą wykazano, że podaż wieloszczepowego probiotyku (Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus reuteri, Lactobacillus plantarum, Lactobacillus rhamnosu,s Bifidobacterium animalis subsp. lactis ) u pacjentów z zaparciową postacią IBS wpływa na poprawę zgłaszanych symptomów [4].

Reasumując, oprócz standardowych zaleceń żywieniowych obejmujących prawidłową podaż płynów
 i stopniowe zwiększanie spożycia błonnika pokarmowego, warto zadbać o holistyczne podejście
w leczeniu zaparć obejmujące także celowaną probiotykoterapię.

Bibliografia:

  1. Huang L, Zhu Q, Qu X et al. Microbial treatment in chronic constipation. Sci China  Life Sci 2018; doi: 10.1007/s11427-017-9220-7.
  2. Miller LE, Ouwehand AC, Ibarra A. Effects of probiotic-containing products on stool frequency and intestinal transit in constipated adults: systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials. Ann Gastroenterol 2017;30(6):629-639.
  3. Martinez-Martinez MI, Calabuig-Tolsa R, Cauli O. The effect of probiotics as a treatment for constipation in elderly people: A systematic review. Arch Gerontol Geriatr 2017;71:142-149.
  4. Mezzasalama V, Manfrini E, Ferri E et al. A randomized, double-blind, placebo-controlled trial: the efficacy of multispecies probiotic supplementation in alleviating symptoms of irritable bowel syndrome associated with constipation. Biomed Res Int 2016; doi: 10.1155/2016/4740907.

 

Przypisy