Dołącz do czytelników
Brak wyników

Zapobieganie chorobom

10 sierpnia 2018

Wygraj z cukrem

208

Autorzy książki „Wygraj z cukrem” Patrik Olsson i Lars-Erik Litsfeldt sami są diabetykami (Patrick z powodu powikłań związanych z cukrzycą nawet stracił wzrok). Testując na sobie wiele terapii, odkryli, że w walce z chorobą doskonałe rezultaty daje dieta LCHF (mało węglowodanów, dużo tłuszczów) i wprowadzenie do codziennego menu… fasoli, a raczej zawartej w niej skrobi opornej, która znacząco obniża poziom cukru we krwi.

POLECAMY

Co to za dieta

Na diecie LCHF spożywa się produkty, które jedynie mini­malnie podnoszą poziom cukru i tym samym insuliny. Spo­żywa się niewielką ilość powodujących wyrzuty insuliny wę­glowodanów i zastępuje uzyskiwaną z nich energię tłuszczem. Dzięki temu insulina utrzymuje się na niskim poziomie, a ciało wykorzystuje tłuszcz zmagazynowany w ciele jako paliwo, dzięki czemu nie odkłada się on w formie tkanki tłuszczowej.

To, co jemy, ma znaczenie. Organizm przetwarza różne składniki odżywcze na wiele sposobów. Ludzkie ciało nie działa jak licznik kalorii, tylko wykorzystuje wszystkie składniki odżywcze. Przykładowo fruktoza jest pochłaniana przez wątrobę i zamienia się w glukozę, która następnie zostaje uwalniana do krwi i transportowana do mięśni i mózgu. Z kolei tłuszcz rozpada się na części składowe, które krążą we krwi, przekształcając się w ciała ketonowe stanowiące jedno ze źródeł energii. Proteiny są przetwarzane w organizmie, tracąc od 6 do około 4 kalorii na gram.

 

Które węglowodany są najlepsze?

Można powiedzieć, że w LCHF chodzi przede wszystkim o to, żeby ograniczyć węglowodany. Należy jednak pamiętać, że dieta ta nazywa się „Low Carb”, a nie „No Carb”. Nawet tak typowy dla diety LCHF produkt spożywczy jak jajko zawiera gram węglowodanów. Wedle starej zasady, której można trzymać się na samym początku, powinno się przede wszystkim wybierać te warzywa, które rosną nad ziemią. Zjadając 100 gramów ziemniaków, dostarczamy organizmowi 16 gramów węglowodanów. Z kolei 100 gramów szpinaku daje 0,7 grama węglowodanów – różnica jest więc całkiem spora. Zasada dotycząca warzyw rosnących nad i pod ziemią jest prosta, ale na początek się sprawdza.

Fasole to przecież węglowodany...

Fasole zawierają przede wszystkim węglowodany i względnie niewiele tłuszczu i białka. Przykładowo w 100 gramach fasoli nerkowatej znajduje się około 15 gramów skrobi, 8,75 grama białka i 0,7 grama tłuszczu. Jedna trzecia tej skrobi to skrobia oporna. W 100 gramach fasoli nerkowatej jest więc około 5 gramów skrobi opornej.

Jeśli porównamy to choćby ze szparagami, cukinią, selerem, kapustą, oliwkami i cebulą, okaże się, że te warzywa w zasadzie nie zawierają żadnej skrobi i tym samym żadnej skrobi opornej.

Różnice pojawiają się wraz ze zmianą temperatury. Ziemniak składa się z około 15 procent węglowodanów i zwykle powoduje wzrost stężenia cukru we krwi. Po schłodzeniu ziemniaka ilość skrobi jest oczywiście wciąż ta sama, ale jej część zmienia drużynę i zamienia się w skrobię oporną. A jeżeli ostrożnie podgrzeje się ziemniaki raz jeszcze, ilość skrobi opornej wzrasta jeszcze bardziej. To fakt, który przemawia za tym, że danie złożone z drobno posiekanego mięsa usmażonego z kawałkami cebuli i ziemniaków nie jest tak niebezpieczna, jak można by się było spodziewać.

 

DLA KOGO?

Czytając tę książkę, trzeba pamiętać o tym, że ludzie są do siebie podobni. To znaczy dosyć podobni. Jeden model postępowania wprawdzie nie jest dobry dla wszystkich, ale mimo to może być dobry dla naprawdę wielu.

Żeby się przekonać, czy coś działa, trzeba tego oczywiście spróbować. Jeżeli ktoś ma problem z wysokim poziomem cukru we krwi i/lub nadwagą, warto, żeby sięgnął po tę książkę. Dla wielu osób może to być początek nowego, zdrowszego życia. Potwierdzają to historie tych, którzy spróbowali. Okazuje się również, że osoby zdrowe, o właściwej masie ciała, czyli te, u których ilość tkanki tłuszczowej jest w normie, mogą dzięki tej metodzie zyskać wyraźne mięśnie brzucha.

Więcej o książce można znaleźć tutaj: //bit.ly/inst_WYGRAJZCUKREM


Przypisy