Dołącz do czytelników
Brak wyników

ABC prawidłowego żywienia , Otwarty dostęp

20 grudnia 2021

NR 6 (Grudzień 2021)

Czarny imbir – tajskie panaceum?

0 1084

Czarny imbir (Kaempferia parviflora), zwany również tajskim żeń-szeniem, to roślina o właściwościach leczniczych z rodziny Zingiberaceae [1]. Jej kłącza były wykorzystywane od wieków w medycynie ludowej, głównie na obszarach tropikalnych – w Tajlandii, Malezji i przyległych im wyspach [1]. 

W szeregu badań wykazano, że czarny imbir charakteryzuje się szerokim spektrum działania, od właściwości przeciwzapalnych, antyalergicznych czy przeciwnowotworowych, po kardioprotekcyjne, antybakteryjne, przeciwwrzodowe, a nawet antydepresyjne [1–13]. Kaempferia parviflora (KP) jest również uważana za skuteczny afrodyzjak, którego właściwości potwierdzono naukowo [14–17]. Jako główne metabolity odpowiedzialne za lecznicze działanie czarnego imbiru sklasyfikowano dotychczas flawonoidy, takie jak 5-hydroksy-7-metoksyflawon, 5,7-dimetoksyflawon i 3,5,7-trimetoksyflawon. Kłącza zawierają dodatkowo olejek lotny, chalkony i fenologlikozydy [18].


Czarny imbir a aktywność fizyczna


Metaanaliza badań dotyczących wpływu Kaempferii na wydolność fizyczną wykazała, że stosowanie 180 mg czarnego imbiru/dobę istotnie zwiększyło siłę uścisku obu dłoni po 2 miesiącach w porównaniu z grupą placebo. Dodatkowa suplementacja nie wykazała jednak istotnego wpływu ani na wyniki uzyskiwane w sprintach, ani w ćwiczeniach wytrzymałościowych [1].

POLECAMY


Czarny imbir a przewód pokarmowy


W badaniach Jeong i wsp. wykazano, że ekstrakt etanolowy KP hamuje wzrost Cronobacter spp., enterokrwotocznyc...

Artykuł jest dostępny w całości tylko dla zalogowanych użytkowników.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz bezpłatne konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałow pokazowych.
Załóż bezpłatne konto Zaloguj się

Przypisy