Dołącz do czytelników
Brak wyników

Najnowsze doniesienia dietetyczne

29 października 2019

NR 5 (Październik 2019)

Wiadomości dietetyczne

367

Badanie zdolności częściowo zhydrolizowanej gumy guar do modulowania mikrobioty jelitowej i łagodzenia zaparć

Celem badania była ocena wpływu częściowo zhydrolizowanej gumy guar o wysokiej (10–30 kDa) oraz średniej (2–10 kDa) masie cząsteczkowej na modulację mikrobioty jelitowej i łagodzenie zaparć u myszy.

POLECAMY

Myszy traktowano galaktooligosacharydem oraz ksylooligosacharydem jako kontrolę pozytywną w dawce 1 g/kg masy ciała. Leczenie prowadzono dożołądkowo przez 15 dni, a model zaparć indukowano poprzez podanie laperamidu w dniu 16. Częściowo zhydrolizowana guma guar może zwiększać zawartość wody w kale i skracać czas do momentu pierwszej defekacji w zaparciach. Największą produkcję krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych zaobserwowano w grupie otrzymującej największe dawki częściowo zhydrolizowanej gumy guar o średniej masie cząsteczkowej. 
Ponadto częściowo zhydrolizowana guma guar, galaktooligosacharydy oraz ksylooligosacharydy sprzyjały namnażaniu bakterii Bacteroidetes i hamowały wzrost bakterii Desulfovibrio. Na podstawie uzyskanych obserwacji stwierdzono, że podawanie częściowo zhydrolizowanej gumy guar, wyprodukowanej w wyniku hydrolizy mannozy, wywołuje ulgę w łagodzeniu zaparć u myszy. Produkt o średniej masie cząsteczkowej może wywoływać łagodzenie zaparć i modulować mikrobiotę jelitową u myszy.

Źródło: Fu X., Li R., Zhang T., Li M., Mou H. Study on the ability of partially hydrolyzed guar gum to modulate the gut microbiota and relieve constipation. J. Food Biochem., 2019, DOI: 10.1111/jfbc.12715.

Wpływ beta-fruktanów na czynności jelit: przegląd systematyczny i metaanaliza

Celem przeprowadzonego przeglądu oraz metaanalizy była ocena wpływu suplementacji diety beta-fruktanami na czynność jelit u zdrowych ochotników i pacjentów.

W celu zidentyfikowania badań oceniających wpływ beta-fruktanów na ruchy jelit i parametry stolca proces wyszukiwania wyników badań opierał się na selekcji na podstawie publikacji pochodzących z baz danych Pubmed oraz EUPMC do grudnia 2017 r. Do analizy wybrano 47 publikacji. Podstawowym analizowanym parametrem była częstotliwość wypróżnień, oceniana na podstawie ich liczby w ciągu doby w okresie badania. Drugorzędowymi wynikami branymi pod uwagę były konsystencja kału, suche i mokre masy kału oraz czas transportu. Krótkołańcuchowe beta-fruktany przyczyniły się do zwiększenia częstotliwości stolca (defekacja 0,36±0,06), podczas gdy nie odnotowano znaczącego efektu w przypadku beta-fruktanów długołańcuchowych (-0,03±0,11). Wykazano także statystycznie minimalny wzrost mokrej masy kału w przypadku krótkołańcuchowych beta-fruktanów. Ponadto w metaanalizie podkreślono istotne różnice w konsystencji stolca po suplementacji beta-fruktanami. Ten systematyczny przegląd i metaanaliza wskazują, że suplementacja diet krótkołańcuchowymi beta-fruktanami ma korzystny wpływ na czynność jelit poprzez znaczne zwiększenie częstotliwości ruchów jelit.

Źródło: de Vries J, Le Bourgot C., Calame W., Respondek F. Effects of β-Fructans Fiber on Bowel Function: A Systematic Review and Meta-Analysis. Nutrients, 2019, doi: 10.3390/nu11010091.

Otyłość i cukrzyca jako determinanty niedoboru witaminy D

W ostatnich latach zaobserwowano wzrost zainteresowania witaminą D, m.in. ze względu na jej aktywność na układ immunologiczny, hormonalny, sercowo-naczyniowy.

W krajach wysokorozwiniętych obserwuje się wzrost udziału osób z nadwagą, otyłością oraz cukrzycą. W niniejszym badaniu zaprezentowano wyniki dotyczące statusu witaminy D u osób z otyłością oraz chorujących na cukrzycę. Badanie zostało przeprowadzone na Oddziale C Wydziału Lekarskiego Ayub Teaching Hospital w okresie od stycznia do grudnia 2017 r. Do badania zakwalifikowano 117 pacjentów, z czego do ostatecznego etapu włączono 109 pacjentów (69 kobiet oraz 40 mężczyzn). Średni wiek uczestników wynosił 44,13 lata. Cukrzycę typu 2 potwierdzono na podstawie stężenia w surowicy krwi hemoglobiny glikowanej (HbA1C). Status witaminy D oceniono za pomocą poziomów 25-OH-Vit D w tym samym laboratorium. Na podstawie pomiarów antropometrycznych określono wskaźnik BMI. W przypadku 83 pacjentów stwierdzono niedobór witaminy D, podczas gdy u 26 osób poziom był prawidłowy. Zaobserwowano statystycznie istotną różnicę w poziomie witaminy D pomiędzy osobami chorującymi na cukrzycę oraz osobami zdrowymi. Biorąc pod uwagę wskaźnik BMI „w normie” oraz „podwyższone”, również stwierdzono istotne statystycznie różnice. Niedobór witaminy D jest szeroko rozpowszechniony wśród mieszkańców krajów wysoko rozwiniętych. Zaobserwowano również wysoką częstość występowania otyłości i cukrzycy, które są odwrotnie związane z niskim poziomem witaminy D.

Źródło: Hussain Gilani S.Y., Bibi S., Siddiqui A., Ali Shah S.R., Akram F., Rehman M.U. Obesity And Diabetes As Determinants Of Vitamin D Deficiency. J Ayub Med Coll Abbottabad., 2019, 31(3), 432–435.

Przypisy