Refluks pozaprzełykowy (ang. extraesophageal reflux – EER) stanowi postać refluksu żołądkowo-przełykowego (ang. gastroesophageal reflux – GER), która prowadzi do objawów lub schorzeń niezwiązanych z przełykiem, takich jaki nawracające zapalenia ucha środkowego, chrypa, chrząkanie czy przewlekły kaszel. Opracowanie algorytmów diagnostycznych dla EER jest trudne, ponieważ jego objawy są różnorodne i często pokrywają się z symptomami innych schorzeń. Brak „złotego standardu” diagnostycznego i słaba odpowiedź na leczenie inhibitorami pompy protonowej (ang. proton pump inhibitors – PPI) utrudniają postępowanie z EER. Celem tego artykułu jest omówienie diagnostyki i leczenia schorzenia.
Autor: Edyta Szymańska
Refluks żołądkowo-przełykowy (ang. gastroesophageal reflux, GER) jest bardzo powszechnym zjawiskiem u dzieci. Skutkiem GER może być choroba refluksowa przełyku (ang. gastroesophageal reflux disease, GERD), w której dochodzi do uszkodzenia błony śluzowej przełyku lub pojawienia się charakterystycznych dolegliwości. Nie ma złotego standardu rozpoznania GERD, chociaż według wytycznych narzędziem diagnostycznym pierwszego wyboru jest pH-metria z impedancją. Leki z grupy inhibitorów pompy protonowej (ang. proton pump inhibitors, PPI) odgrywają kluczową rolę w leczeniu GERD, ale nie okazały się przydatne u niemowląt z GER. Celem opracowania jest omówienie zagadnienia GER/GERD u dzieci, ponieważ jego diagnostyka i leczenie jest istotnym problemem klinicznym.